یوسف من ...

عادم عاشق که باشد ، یک جور خاصی می شود

به پیراهن تن معشوق نیز حسادات می کند ، چه برسد به عادمهایی که هر روز او را می بینند ، در کنارش راه می روند ،غذا میخورند ، می توانند او را لمس کنند ....دستشان می خورد به دستش ، و نگاهشان خیره می شود به چشمانش ، چشمان زیبایش، آخ چشمانش، صورت معصوم و لبخند جذابش... دندانهای سفید و ردیفش ...

از وقتی دوستش دارم احساس می کنم جوانتر شده ام ، همه می گویند زیباتر شده ای ...

یادم نمی رود ، آنروز بارانی را که جلوی در به تماشای تگرگها ایستادیم و او چای به دست لبخند می زد ، از لیوان چایش ، بخار بالا می آمد ،چقدر دلم میخاست جای آن لیوان می بودم ، و او دستانش را دور من حلقه می کرد ...

حسرت لیوانش را به دل کشیدم ، چند روزی در تاب و دوریش سوختم تا آنکه آن لیوان را از او گرفتم . ..

لیوان لاجوردی سفالی ،

لیوان را توی آبدارخانه گذاشت و رفت و من احساس کردم آن لیوان تکه ای از وجود او است ...تکه ای از وجودش که الان در دستان من است ...برداشتمش و بر قلبم فشردم ، آخ چقدر لیوانش قشنگ است ، به لیوان نگاه می کنم و می گویم خوشبحالت ، یکسال است روزهایت را در میان دستهای او گذرانده ای و لغزش لبهای مهربانش را بر لبهای خودت احساس کرده ای ... تو چقدر خوشبختی ، یکسال با او بوده ای ... یکسال خیلی زیاد است ... چهار فصل ، دوازده ماه ، 365 روز ...

داشتن او حتی به اندازه یک کنار هم قدم زدن ، یک کنار هم نشستن ، یک کنار هم حرف زدن ، یک کنار هم به چشمان هم نگریستن ، یک از گرمای او بهره مند شدن ...

آخ وقت ناهار امروز چقدر خوشبخت بودم ، روبروی او نشستم ، لبخندش را دیدم که به وجودم گرما می داد ، به سمیه گفتم ، کاش جای کاپشنش بودم ، کاش یک لحظه کاپشن او را داشتم ... فقط یک لحظه به گرمای کاپشن او دست زدن هم برای من کافیست ...

با چشمان گرد به من نگاه کرد و گفت چرا ؟

چرا بچه شده ای ، مثل بچه دبیرستانیها حرف میزنی ، ...

بغضم گرفت ،چشمانم از اشک پر شده بود ، خیلی تلاش کردم اشکهایم سرازیر نشود ...می دانستم سمیه ، رفیق شفیق من ، از دیدن اشکهایم غصه دار خواهد شد ... صورتم را جنباندم و یک نفس عمیق کشیدم ...

گفتم سمیه تا کی می توانم با کسی زندگی کنم که نمی تونم ببوسمش ...

نمی تونم بغلش کنم ، نمی خام لمسش کنم ، نمیخام در جغرافیای تن او قرار بگیرم ... ...

سمیه با غصه نگاهم می کرد ، گفتم سمیه می فهمی من چی میگم یا نه ؟

گفت عاره می فهمم.

جانان از جایش بلند شد ، نگاهم به صورتش محو است و دلم برایش پر می کشد .

دوستش دارم و این دوست داشتن را باید از خودم هم پنهان کنم .

او یوسف زیبای من است و من زلیخای نگون بختی که امیدی به جوان شدنش نیست ...

او یوسف ماهروی من است و من زلیخای نگون بختی که جرات رها شدن از شر پوتیفار زندگیم را ندارم ...

او یوسف است ... و من زلیخا ...

سهم من از او ، یک عمر کشیدن حسرتش است و سهم او از من ، اشعه های عشقی است که با هر نگاه نثارش می کنم ...

ماهرو سنگدل است حتی اگر پیمبر باشد ......