زندگی مسالمت آمیز گزنده ...

به مادرم می گویم ، مادر جان تو بگو چکار کنم ، عشق ورزیدنم ، بوسیدنم ، نمی آید ...

با کسی که دوست ندارم ، هم خوابگی ام نمی آید ...

زیر چشمی دسته ی سبزی های پاک شده را توی لگن می اندازد و قری به گردن می دهد و می گوید ، راهی نداری ، بچه داری ،باید بسوزی و بسازی ، با عشق بچه هات زندگی کن ، مث من ، پنجاه ساله به عشق بچه هام زندگی کردم ... قید این حرفها را بزن ...

خواهرم هم لیوان چایش را از این دست به آن دست می کند و نگاهی مبهوت به من می کند و هیچ نمی گوید ، با خودم می گویم حتما الان دارد با دلش می گوید "، چقدر گفتیم بچه دار نشو ، گوش نکردی ، بچه آوردی ، حالا بکش ، "

به واتزاپ نگاهی می اندازم ، از آنکه جانان من شده و روز و شبهایم را با تجسم لبخند زیبایش می گذرانم ، خبری نیست ... از وقتی فهمیده دوستش دارم ، دیگر پیام نمی دهد ... آنقدر صبر می کند تا خودم پیام بدهم ... او میداند من تسلیمم ... تسلیم اینکه او پیام ندهد و من بسوزم و هر بار با یک بهانه ی مسخره ، پیامی جدید بدهم ...

چه توقعی می توانم از او داشته باشم جز این ، او ماه تابان است و من فانوس پیری رو به زوال ...

چطور می توانم از او توقع داشتم باشم همنشینی ستارگان رقصان و زیبای آسمان را رها کند و روزها و شبهایش را در کنار من سپری کند. منی که اگرچه دهه ی سی زندگیم را می گذرانم اما روحم مچاله و فرتوت شده است ....

صدای زنگ در می آید ... شنیدم که برادرم گفت شوهرم آمد ... از پشت آیفن نگاهش می کنم ، چقدر پیر شده ، و چقدر دوستش ندارم ... حیف از آنهمه عشقی که ابتدای ازدواجمان نثارش کردم و او قدر ندانست . حیف از آنهمه محبتی که به او دادم و نفهمید ... چه کارها که نکرد ، چه حرفها که نزد ،

می آید ، می نشیند ، می روم ، می نشینم روی مبل دو نفره ای که او آنسویش نشسته ، خودم را جمع می کنم که دستم به دستش نخورد ، به صورتش نگاه نمی کنم ، زل زده به تلویزیون ، زل می زنم به تلویزیون ، در کنار او شبیه ربات می شوم ، شام می آورم برایش ، چای می آورم برایش ، میوه می آورم برایش ، می نشینم کنارش ، اما ساکت ، اما بی حرف ، بی صدا ، حرفی ندارم برایش ، گوشی ندارم برای شنیدنش ، ما به یک زندگی تلخ مسالمت آمیز خو کرده ایم ....

شب می شود ، سوار ماشین می شویم ، می رویم خانه ، چراغ را روشن می کنیم ، او آنسوی اتاق می خوابد و من هم این سو ... بین ما هیچ احساسی نیست ....

ماهرو سنگدل است حتی اگر پیمبر باشد ......